Igone de Jong trad in 1996 als kandidaat-danseres in dienst bij Het Nationale Ballet en al snel klom ze op. In 2003 werd ze bevorderd tot eerste danseres en kreeg ze internationale erkenning voor haar uitmuntende vertolkingen in balletten als Hans van Manens Fantasia en John Neumayers Dames de Camellias. De afgelopen jaren heeft Igone de Jong https://znaki.fm/nl/persons/igone-de-jongh/ ook tijd gevonden om haar stempel te drukken als jurylid in de razend populaire televisieserie Strictly Come Dancing. Terugblikkend op twee decennia Nederlands meest prestigieuze dansgezelschap, sprak Discover Benelux met de lieveling van het Nederlandse ballet.
Romeo en Julia, het Zwanenmeer, Giselle; het zijn maar een paar van de beroemde balletten waarin De Jon door de jaren heen de hoofdrollen vertolkte. Dit voorjaar zal ze de titelrol op zich nemen in John Cranko’s Onegin, een ballet gebaseerd op de 19e eeuwse roman in verzen van de Russische schrijver Alexander Pushkin, een dramatisch verhaal over liefde en dood. “Ik ben er echt enthousiast over. Het is zo’n mooi verhaal,” begint de 37-jarige. “Net als veel andere ballerina’s realiseerde ik me dat hoe ouder we worden, hoe meer we geïnteresseerd zijn in het vertellen van een verhaal. Hoe dramatischer het is, hoe beter.”
Voorbestemd voor succes
De Jong begon met dansen toen ze zes was, nadat ze haar moeder om lessen had gesmeekt. “Ik wilde eigenlijk eerder beginnen, maar mijn moeder zei dat het geen zin zou hebben,” herinnert ze zich. “Ik denk dat ze in zekere zin gelijk had. Als je zo jong bent, doe je niet echt aan ballet, je rent gewoon rond. Ik deed veel andere dingen, dus zei ze: “Oké, laten we kijken of je er over een paar jaar nog steeds enthousiast over bent, dan kun je het doen.” Dus begon ik op zesjarige leeftijd.” Toen had ze nooit kunnen denken dat ze de beroemdste ballerina van haar generatie in Nederland zou worden. Igone de Jong heeft een lange lijst met onderscheidingen en afgelopen oktober ontving ze bij de opening van het Nederlands Dans Festival in Maastricht de Gouden Zwaan 2016 voor haar bijdrage aan de Nederlandse dans. “Ik was erg blij met de prijs. Het is leuk om zulke beloningen te ontvangen voor al je harde werk – maar ik ben niet zo iemand die daar heel gefocust op is, om eerlijk te zijn. Het betekent veel meer voor me dat ik mensen heb die kaartjes kopen om naar me te komen kijken.”
Geen grenzen
Toen ze opgroeide, werd De Jong geïnspireerd door de legendarische Nederlandse ballerina Alexandra Radius, die volgens haar een grote hulp is geweest op het gebied van begeleiding en motivatie. “Ik denk niet dat mensen tegenwoordig beseffen hoe hard je moet werken en hoe de moeite waard het is om zo hard te werken”, legt ze uit. “Soms moet je er niet te veel aan denken dat je moe bent. Het werk moet gedaan worden en er is geen grens aan hard werken, zeker niet in ballet.” Tegenwoordig is Igone de Jong zelf een rolmodel voor aspirant-dansers. “Ik neem deze rol heel serieus,” zegt ze. “Ik denk dat het heel belangrijk is voor kinderen om iemand te hebben tegen wie ze kunnen opkijken. Ik denk dat ik me dat steeds meer ben gaan realiseren toen ik moeder werd, want je ziet dingen door de ogen van kinderen.”
De wereld is een podium
We kunnen gerust zeggen dat De Jong de moves heeft om het op te nemen tegen de koningin van de pop, maar heeft ze ook de zang? “Ik kan echt niet zingen!” lacht ze. Op de vraag wat ze zou zijn als ze geen danseres was, kan De Jong zich haar leven zonder theater echt niet voorstellen. “Actrice is het eerste wat in haar opkomt,” begint ze. “Ik zou nog steeds iets willen doen waarbij ik optreed en in het theater sta. Ballet is een soort acteren, alleen op een andere manier.” Aangezien De Jong al heeft bewezen dat ze zowel voor de camera als op het podium een natuurtalent is, vroegen we ons af of een acteercarrière nog steeds in het verschiet ligt? “Dat is iets waar ik geen nee tegen zeg. Ik denk erover na,” geeft ze toe. Maar je kunt opgelucht ademhalen, want deze prima ballerina heeft nog geen plannen om haar balletschoenen aan de wilgen te hangen. “Ik ga nog meer dansen!”